kendimmişim sevgilim
bulmaya çalıştığım

filozofların
tozlu sayfalarında
ki onlar
"dünyalar kuran ve dünyalar yıkanlardır"

şairlerin
ilham perilerinde
ki onlar
"düşleri düşleyenlerdir"

ressamların
fırça darbelerinde
ki onlar
"bizi bize boyayanlardır"

senmişsin sevgilim
bulmaya çalıştığım

aydın sakar

korkuyorum

korkuyorum
seni karşımda görünce
bırakıp bu diyarları gitmekten

korkuyorum
elin elime değince
yanıp kül olmaktan

korkuyorum
gözlerinin deryasında
kendimi yitirmekten

korkuyorum
sana
aşık olmaktan

aydın sakar

istanbul

gel sevgilim
çağırıyor seni istanbul

eksik sensiz
mavileri boğazda

eksik sensiz
kırçiçekleri adada

eksik sensiz
cıvıltısı perada

eksik sensiz
ışıkları semada

eksik sensiz
istanbul

gel sevgilim
çağırıyor istanbul seni
bana

aydın sakar

sevdam

sevdamın adı arzu
adını bile bilmediğim meleklerin
binmiş kanadının ortasına

sevdamın adı arzu
gök mavisi göklerin dört bir ucundan
koptu geldi şuracığıma

sevdamın adı arzu
saklanırmış sema dönen dervişlerin
eteğinin bir ucuna

sevdamın adı arzu
yerle bir etti gül bahçelerimi
artık ne kara gül ne sarı gül ne de ak gül kala

sevdamın adı arzu
artık başka ne desem bilmem ki
tutku deyin siz ona

aydın sakar

izin

izin mi alır
deli ırmak
taştığı yatağından?

izin mi alır
deli deniz
vurduğu kıyılardan?

izin mi alır
deli alev
yaktığı ormanlardan?

izin mi alır
deli aşık
aşığından?

aydın sakar