ANADOLU İNSANIYIZ BİZ

bestesi tamam olmamış şarkılar gibiyiz
gidilmemiş yollara benzer mutluluğumuz
kayaları yosun tutmuş yamaçlardır içimizde
müebbete mahkum hayallerimiz.
bizim de kuytu köşelerimiz vardı
kimse bilemez o ormanlarda
çiçeksiz bahçelere düşmüş arılar gibi yaşadık
göl kıyısında yalnızlıkları

nasıl delinirse çelik
yavru kuş nasıl vurulursa yuvasında
öylesine çaldılar bizden
gözlerimizdeki parıltıları.
bestesi tamam olmamış şarkılar gibiyiz
yokluğa karışmış kimi notamız
gidilmemiş yollara benzer mutluluğumuz

Hürol Taşdelen

18.05.79

KUŞLAR

hangi soğuğa asılıdır kuşlar
hangi korkuluklara düşman
güdüp gelemedikleri uzak ne
bilip çözemedikleri bilmece hangisi

çiçekli bir bahar dalını
sağabilirler mi ölümün kuytusundan
yada karanlık bir yolda araba farları gibi
bir kaybolup gözükebilirler mi yeniden

hangi alevlerde daha kıvraktır kuşlar
hangi yalnızlıkta daha kalabalık

Hürol Taşdelen
Şubat 1980

bugün, 6 mayıs

bugün, 6 mayıs

bugün sabah hiç olmadı

uyanmadım terler içinde uykumdan

çeşmeye kan yıkamadım yüzümü

ay ölü doğmadı

begonya gözlü çocuklar

          ilahlara adanmadı

bugün sabah hiç olmadı

böcekler üşüşmedi kanıma

bir şilep sinmedi çığlıklarıma

karalar bürünmedi kadınlar

gün yaşanmadı

deniz, yusuf, hüseyin 

hayatları çalınmadı 

Hürol Taşdelen

1979 – Haz. 2007

göğe çıktım bu sabah ben

kaçıncı kata söyleyemem, gizli

kirlenmiş etlerimi ayırdılar kemiklerimden

izledim ayı, güneşi bir direğin üstünden

rüzgar savurdu tozlarımı, kirimi pasımı

yüreğimde bir göz açıldı

yüreğimde bir sevda açıldı

yüreğimde …

Hürol Taşdelen

ben de gittim, biliyorsun

yoksul bulutlarla gittim

içinden ırmak geçmeyen

gözü akmış şarkılarla

dişlerimi döke döke gittim

kıyam sonrası dönülmüş semah gibi gittim…

akıbetim nedir bilmiyorum

neredeyim, kimin elindeyim, bilmiyorum

hangi tutsaklıktayım

hangi gökte savrulmaktayım

hangi kuş didikler kalbimi şimdi

hangi kasımpatı  açar gülüşlerimi

bilmiyorum

ben de gittim, biliyorsun

Hürol Taşdelen

İLKBAHARDA AŞIK OLMAMIŞ ÜSTELİK

 

hiç yağmur suyu içmemiş ömründe

birkaç damla değil

            şöyle kana kana

doldurup taslara denizi

            ağlamamış içinde

ıssız mağaralarda aşklar bulup

getirip dikmemiş ki kentin ortasına

balçık ormanına da girmemiş

şöyle baş açık yalınayak

                        yürümemiş saatlerce

saçlarını da güneşte kurutmamış üstelik

bir kez bile çıldırmamış ömründe

aç bir martı gibi şöyle

yolup tüylerini kanatmamış etini

üşüyüp demirin ayazında

                        sığınmamış yabanlığına

gözler görüp alev alev titreyen

saksıda solan çiçeği görüp

düşünmemiş ki bir gün bile

kırım kırım yarılırken tepesinde gök

bucak bucak kaçarken uzağa ebem kuşağı

bir sürek avında delicesine koşarken insanlar

titrememiş bir tüyü bile

ilkbaharda aşık olmamış üstelik

 Hürol Taşdelen

Eylül 82  

YEŞİL KARANFİL GÖZLERİN

bir çarşı içi kadar ufaktır benim ellerim

içinde ne büyür bilsen ah yeşil karanfil gözlerin

kayın ağacından, akdenizden olma tekneler gibi gezerim

içinde ne körfezler kımıldanır ne aşklar büyütür denizlerin

bir çarşı içi kadar ufaktır benim ellerim

hükmünü osmanlıyla yitirmiş bir umuttur gülmelerin

balıkçı kuşundan, yağmurdan olma bulut gibi gezerim

içinde ne acılar büyür ne yalanlara gebedir yeşil karanfil gözlerin

Hürol Taşdelen

BIRAK GENE DE SEN

sevinç diye başlardı bir yerinde şarkıların

ürkek ve yırtılan okyanus gibi hazin

bir ağıt olup sürerdi ağaçlarda

ağaçlar ki fersah fersah çalınmış  topraktan

bir kuş olup göçerdi ardından

kanadı kırık

bari gözlerini bırak derdim

kim bilir

            belki sevişirim

sevinç diye başlardı bir yerinde şarkıların

sefalet bir gece sürerdi düşlerimde

doludizgin vagonlar geçerdi

erimiş raylarda

bir garip gizdir yükleri

nereden gelip nere giderler böyle sen gibi

bari gözlerini bıraksaydın

kim bilir

            belki ölürüm

sevinç diye başlardı bir yerinde şarkıların

unuttuk oysa artık

zehirce kanar gayrı sabah

                        vurulur yalan kurşunla

ağıt olur sevdalarımızda

arı olur düşer üstünden çiçeğin

                        karışır balı toprağa

sen olur

dalgalanır saçları acımasızlığa

sevinç diye başlardı bir yerinde şarkıların

oysa artık gülemem bile

kim bilir

bırak gene de sen

                        gözlerin değsin gözlerime

Hürol Taşdelen